অধ্যায় ১৪২: অজেয় মহা বিস্ফোরণ কৌশল!
একคู่รักเดินออกจากห้องอัดเสียง ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดสนิทราวกับหมึก ดาราและจันทราต่างพากันหลบเร้นไร้ร่องรอย
ณ เวลานี้ แถวของโคมไฟริมทางได้กลายเป็นพระเอกของเมือง พวกมันเปรียบเสมือนทูตแห่งแสงสว่างที่คอยส่องทางเบื้องหน้าให้กับผู้คนที่สัญจรไปมา อาคารบ้านเรือนทั้งสองฝั่งถนนต่างส่องแสงนีออนระยิบระยับ วาดลวดลายทัศนียภาพยามค่ำคืนอันงดงามของเมืองใหญ่
ยูชิงหย่าเห็นรอบกายไม่มีผู้ใดแล้ว ในที่สุดก็เอ่ยคำพูดที่อัดอั้นอยู่ในใจมานานออกมาว่า “ที่รัก คุณกำลังคิดแผนร้ายอะไรอยู่หรือเปล่าคะ?”
หลินเทียนเป่าแสดงสีหน้าประหลาดใจ “ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?”
“ฉันจะไม่รู้ทันคุณได้ยังไงคะ? ก่อนหน้านี้ตอนที่คุณยิ้ม รอยยิ้มนั้นมันดูเจ้าเล่ห์มากเลยนะ ตัวละครที่คุณออกแบบมาให้เถ้าแก่ร่างท้วมโดยเฉพาะนี่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ?” ก่อนหน้านี้ต่อหน้าเถ้าแก่ร่างท้วม ยูชิงหย่าไม่สะดวกที่จะซักถาม ตอนนี้จึงไม่มีความกังวลใดๆ อีกแล้ว
“ที่รัก ช่างเป็นคนช่างสังเกตเสียจริง ผมเองยังไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ แต่ผมบอกคุณได้เลยนะว่า ตัวละครที่ผมสร้างสรรค์ขึ้นมาเพื่อเถ้าแก่ร่างท้วมในใจผมน่ะ เป็นคลาสสิกเหนือคลาสสิกอย่างแท้จริง ขอแค่ผู้ชมได้มองแต่ไกล รับรองว่าจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตแน่” หลินเทียนเป่าพูดถึงตรงนี้อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ภาพลักษณ์ของฮวาฮวาที่มีหนวดเคราและกำลังแคะขมุกขมัวนั้น ทำให้ผู้คนพบเห็นเพียงครั้งเดียวก็ไม่มีวันลืมเลือนจริงๆ
ยูชิงหย่ามองแฟนหนุ่มด้วยความสนใจใคร่รู้ เอ่ยถามว่า “แล้วยังไงต่อคะ?”
หลินเทียนเป่าสารภาพตามตรงว่า “เพียงแต่ความน่าจดจำแบบนี้อาจกลายเป็นฝันร้ายของพวกจิตใจเปราะบาง อันที่จริงผมตั้งใจจะให้เถ้าแก่ร่างท้วมแต่งหญิงสลับเพศมารับบทเป็น ‘โฉมงาม’ ที่แค่เหลียวหลังกลับมามองก็ชวนให้หลงใหล แต่กลับมีหนวดเคราเต็มใบหน้าแถมยังแคะขมุกขมัวต่อหน้าธารกำนัล”
โอ้โห ภาพนี้ช่าง “งดงาม”เสียเหลือเกิน!
ยูชิงหย่าจินตนาการถึงภาพนั้นแล้วก็อดหัวเราะคิกคักออกมาไม่ได้ “ที่รัก ทำไมก่อนหน้านี้ฉันถึงไม่เคยรู้เลยนะว่าคุณเป็นคนเจ้าเล่ห์ขนาดนี้?”
หลินเทียนเป่าเอ่ยถาม “นี่ไม่น่าจะเรียกว่าเจ้าเล่ห์มั้งครับ?”
ยูชิงหย่าเอามือป้องปากหัวเราะคิกคัก “นี่ل่ะยังไม่เรียกว่าเจ้าเล่ห์อีกเหรอ? หากเถ้าแก่ร่างท้วมรู้เข้าว่าตัวละครที่คุณ ‘ออกแบบตัดเย็บเพื่อเขาโดยเฉพาะ’ คืออะไร ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าเขาจะร้องไห้หรือจะหัวเราะดี?”
หลินเทียนเป่าหัวเราะพร้อมกล่าวว่า “นั่นก็เป็นเรื่องของอนาคตครับ ตัวผมในตอนนี้ยังอีกยาวไกลกว่าจะไปถึงขั้นลงทุนสร้างภาพยนตร์ และผมก็ไม่ได้โกหกเขาด้วย ผมจะปั้นแต่งตัวละครตัวนั้นของเขาให้กลายเป็นอมตะบนจอเงินอย่างแน่นอน”
ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของยูชิงหย่าก็ดังขึ้น นางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วเอ่ยว่า “คุณแม่โทรมาค่ะ”
หลังจากนั้น ยูชิงหย่าก็กดรับสายแล้วเอ่ยทักว่า “คุณแม่!”
จั๋วเหม่ยจือเอ่ยด้วยน้ำเสียงห่วงใยว่า “เสี่ยวหย่า ลูกๆ อัดเพลงเสร็จกันหรือยัง? กี่โมงถึงจะกลับกันจ๊ะ? นี่ก็เที่ยงคืนแล้วนะ ถ้ายังอัดไม่เสร็จ งั้นไว้พรุ่งนี้ค่อยไปอัดใหม่เถอะ ดึกดื่นตื่นสายแล้ว กลับบ้านมาพักผ่อนเสียแต่เนิ่นๆ เถอะลูก”
ยูชิงหย่ารู้สึกซาบซึ้งใจจนเต็มตื้น เอ่ยตอบว่า “คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรานะคะ คุณแม่กับคุณพ่อเข้านอนก่อนได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูกับเสี่ยวเป่าอีกไม่เกินยี่สิบนาทีก็ถึงบ้านแล้วค่ะ”
จั๋วเหม่ยจือ กำชับว่า “เดินทางกลับระมัดระวังด้วยนะลูก!”
ยูชิงหย่าวางสายโทรศัพท์แล้วถอนหายใจกล่าวว่า “เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ พริบตาเดียวก็ขึ้นวันใหม่เสียแล้ว”
วันใหม่ก็คือวันที่หนึ่งสิงหาคมไม่ใช่หรือ? ดูเหมือนว่าหลินเทียนเป่าจะลืมเรื่องสำคัญระดับชาติไปเสียสนิท
ตลอดทางที่เดินมา หลินเทียนเป่าเอาแต่คิดว่าตนเองลืมเรื่องอะไรไปนะ?
เรื่องสตูดิโอ? เรื่องสำนักพิมพ์นิตยสาร? เรื่องรายการวาไรตี้? เรื่องนิยายออนไลน์?
เดี๋ยวส่อน วันนี้ดูเหมือนจะเป็นวันที่หนึ่งสิงหาคม 《ตำนานเซียนศาสตรา》 ไม่ได้ถูกกำหนดให้อัปโหลดเปิดขายบนเว็บไซต์ตอนเที่ยงคืนวันที่หนึ่งสิงหาคมหรอกหรือ?
ช่วงนี้หลินเทียนเป่าทั้งยุ่งจนหัวหมุนและเริ่มเคยชินกับความเกียจคร้าน ตั้งแต่มีคนคอยจัดการพื้นที่คอมเมนต์ให้ เขาก็ไม่ได้แวะเวียนไปที่พื้นที่คอมเมนต์บ่อยเหมือนเมื่อก่อน ประกอบกับระบบ “อัปเดตอัตโนมัติ” ที่แสนสะดวกสบาย นานวันเข้า ความถี่ในการเข้าสู่ระบบหลังบ้านของนักเขียนของหลินเทียนเป่าจึงลดน้อยลง
สิ่งที่หลินเทียนเป่าไม่รู้เลยก็คือ หลังจากเวลาเที่ยงคืนล่วงผ่านไป พื้นที่คอมเมนต์ของ 《ตำนานเซียนศาสตรา》 ได้เกิดความโกลาหลขึ้นจนแทบจะพลิกคว่ำแล้ว
“เว่ยอวี่” ให้รางวัลแก่ “เจ็ดคุณชายสกุลหลิน” 100 เหรียญเพนกวิน: “ยินดีด้วยที่ผลงานใหม่ท่านแม่ทัพวางแผง! เป็นแค่ยาจกยากจนคนหนึ่ง สนับสนุนได้แค่นี้แหละครับ”
“ซูมู่เฉิน” ให้รางวัลแก่ “เจ็ดคุณชายสกุลหลิน” 100 เหรียญเพนกวิน: “โผล่หน้ามาส่งเสียงหน่อย สนับสนุนท่านยอดฝีมือครับ!”
“ราชาโลหิตแดนอสุรา” ให้รางวัลแก่ “เจ็ดคุณชายสกุลหลิน” 100 เหรียญเพนกวิน: “ยินดีด้วยที่ผลงานใหม่ท่านแม่ทัพวางแผง มีรางวัลเล็กๆ น้อยๆ หวังว่าคงจะรับไว้นะครับ”
“คุณชายจื่อซื่อ” ให้รางวัลแก่ “เจ็ดคุณชายสกุลหลิน” 588 เหรียญเพนกวิน: “ตั๋วเดือนขั้นต่ำโหวตให้แล้ว เตรียมตัวอ่านตอนพิเศษ แต่ทำไมยังไม่เห็นตอนวีไอพีเลยล่ะ หรือว่าอินเทอร์เน็ตผมจะดีเลย์?”
“อมตะนิรันดร์กาลไม่ตายไม่ดับสูญ” ให้รางวัลแก่ “เจ็ดคุณชายสกุลหลิน” 588 เหรียญเพนกวิน: “มีใครเห็นตอนวีไอพีกันบ้างไหมครับ? ทำไมผมถึงมองไม่เห็นตอนวีไอพีเลยล่ะ หรือว่าจะเกิดเหตุการณ์ภูตผีปีศาจอะไรขึ้นซะแล้ว?”
……
……
……
“ท่านเศรษฐีตัวน้อย” ให้รางวัลแก่ “เจ็ดคุณชายสกุลหลิน” 1,000,000 เหรียญเพนกวิน: “พี่ชายแม่ทัพ ที่ตกลงกันไว้ว่าจะลงเป็นร้อยตอนรวดมันอยู่ไหนล่ะเพคะ [อีโมจิร้องไห้]”
“เศรษฐีทองคำตัวน้อย” ให้รางวัลแก่ “เจ็ดคุณชายสกุลหลิน” 1,000,000 เหรียญเพนกวิน: “ทุกคนมองไม่เห็นการอัปเดตเหมือนกันหมดเลยเหรอเนี่ย ดูท่าทางโทรศัพท์มือถือของผมคงไม่ได้มีปัญหาอยู่คนเดียวสินะ”
“พญาครุฑกางปีก” ให้รางวัลแก่ “เจ็ดคุณชายสกุลหลิน” 100,000 เหรียญเพนกวิน: “เพื่อนนักเรียนแม่ทัพ คุณคงไม่ได้ลืมว่าวันนี้เปิดขายวันแรกหรอกนะ? อย่าหาว่าผมคิดอกุศลเลยนะ ทำไมผมถึงรู้สึกว่าคุณกับภรรยากำลังพยายามปั๊มทายาทกันอยู่หรอกเหรอเนี่ย?”
ทุกๆ วันที่หนึ่งของเดือนตอนเที่ยงคืน บนเว็บไซต์ภาษาจีนเพนกวินจะมีกลุ่มหนังสือใหม่ที่มีศักยภาพสูงจำนวนหนึ่งเปิดให้อ่านแบบเสียเงิน 《ตำนานเซียนศาสตรา》 เปรียบเสมือนม้าศึกฝีเท้าดีไม่มีผิดเพี้ยน เริ่มออกวิ่งตอนเที่ยงคืนและพุ่งทะยานนำโด่งอยู่แถวหน้ามาตลอดทาง
หนังสือใหม่ประจำเดือนสิงหาคมวางแผง หลินเทียนเป่าไม่ได้เผชิญหน้ากับเทพเซียนระดับห้าดาวแม้แต่คนเดียว ดูเหมือนว่าเหล่าเทพเซียนระดับห้าดาวพวกนั้นจะเกรงกลัวเขา จงใจหลีกทางให้เขาเสียมากกว่า ท้ายที่สุดแล้วนักเขียนระดับห้าดาวฝั่งชายมีอยู่ตั้งหลายร้อยคน แต่ตารางจัดอันดับความนิยมตั๋วเดือนกลับมีที่นั่งเพียงแค่สิบตำแหน่งเท่านั้น นักเขียนระดับห้าดาวหลายคนทำได้เพียงครองเจ้าพ่อในตารางอันดับตั๋วเดือนหนังสือใหม่ หากพวกเขามาประลองฝีมือชิงชัยกับเจ็ดคุณชายสกุลหลินในตารางอันดับตั๋วเดือนหนังสือใหม่ นั่นไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรอกหรือ?
อาจเป็นเพราะเหตุนี้ บรรดานนักเขียนที่ผลงานออกวางแผงพร้อมกับ 《ตำนานเซียนศาสตรา》 จึงเป็นระดับต่ำกว่าสี่ดาว (รวมถึงระดับสี่ดาว) ลงมาทั้งสิ้น
ไม่ใช่คู่ต่อสู้ในระดับเดียวกัน ทำได้เพียงแต่มองตามด้วยความท้อแท้!
เที่ยงคืนตรง ระบบหลังบ้านวีไอพีสำหรับหนังสือวางแผงเปิดใช้งาน นักเขียนคนไหนที่มีความหวังจะแย่งชิงอันดับตั๋วเดือนหนังสือใหม่จะไม่ระเบิดตอนลงนิยายกระหน่ำบ้างเล่า? มีแต่พวกปลายแถวเท่านั้นแหละที่ไม่รีบไม่ร้อน ถึงอย่างไรพวกเขาจะแย่งชิงหรือไม่ผลลัพธ์มันก็ออกมาหน้าตาแบบนั้นอยู่ดี บรรดาแฟนคลับต่อให้มีตั๋วเดือนก็ย่อมมอบสิทธิ์ให้เทพเซียนเป็นอันดับแรกเสมอ
แน่นอนว่า ในบรรดาหนังสือที่วางแผงรอบนี้ยังมีข้อยกเว้นอีกคนหนึ่ง นั่นก็คือเจ็ดคุณชายสกุลหลิน เทพเจ้าสูงสุดหน้าใหม่คนนี้นี่เอง!
สิ่งที่ทำให้นักเขียนที่ผลงานออกวางแผงพร้อมกันรู้สึกอัปยศอดสูใจก็คือ 《ตำนานเซียนศาสตรา》 แม้แต่ตอนเดียวก็ยังไม่มีการอัปเดต แต่ตัวเลขตั๋วเดือนกลับทิ้งห่างหนังสือของพวกเขาไปหลายช่วงตัว ช่องว่างนี้มันห่างกันเกินไปหน่อยกระมัง?
ทำไมเจ็ดคุณชายสกุลหลินถึงยังไม่ยอมอัปเดตเสียที หรือว่าเขาไม่ได้เห็นนักเขียนที่ออกผลงานพร้อมกันอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย?
หลินเทียนเป่ากลับถึงบ้านเปิดคอมพิวเตอร์เข้าสู่ระบบเว็บไซต์ภาษาจีนเพนกวินเวลาก็ปาเข้าไปครึ่งชั่วโมงแล้ว สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งใจก็คือเหล่าแฟนคลับต่างมีจิตใจที่โอบอ้อมอารี ความวุ่นวายของทุกคนล้วนอยู่ภายใต้ขอบเขตอันมีเหตุผล ไม่ปรากฏพฤติกรรมการใช้ถ้อยคำรุนแรงก้าวร้าวแต่อย่างใด
หลินเทียนเป่ายังได้เห็นสถานการณ์ในตารางอันดับตั๋วเดือนหนังสือใหม่ด้วย 《ตำนานเซียนศาสตรา》 รั้งตำแหน่งนำโด่งทิ้งห่างอันดับสองไปไกล การคว้าตำแหน่งแชมป์ตั๋วเดือนหนังสือใหม่ประจำเดือนสิงหาคมจึงกลายเป็นเรื่องที่ไม่มีข้อกังขาใดๆ อีกต่อไป
หลินเทียนเป่าลงมือพิมพ์ 《จดหมายขอโทษถึงบรรดาแฟนคลับเซียนศาสตรา》 ทันที ใน 《จดหมายขอโทษ》 หลินเทียนเป่าได้อธิบายถึงเหตุผลที่ทำให้อัปเดตล่าช้า นั่นเป็นเพราะการบันทึกเสียงเพลงทำให้เวลาคลาดเคลื่อนไป โดยเขาจะปล่อยเพลงใหม่ออกมาสองเพลงในวันที่สองและวันที่เก้ายุคเดือนสิงหาคมตามลำดับ สุดท้ายเพื่อเป็นการแสดงความจริงใจ หลินเทียนเป่าได้ให้คำมั่นสัญญาว่าจะเพิ่มให้อีกสิบตอนนอกเหนือจากแผนการลงร้อยตอนรวดเพื่อกล่าวคำขอโทษต่อทุกคน
สรุปแล้วในวันที่หนึ่งที่หนังสือวางแผงนี้ 《ตำนานเซียนศาสตรา》 จะระเบิดตอนลงนิยายถึง 110 ตอน เพื่อให้บรรดาแฟนคลับนักอ่านที่ชื่นชอบ 《ตำนานเซียนศาสตรา》 ได้เพลิดเพลินไปกับงานเลี้ยงอันโอชารสอย่างแท้จริง!
ในยามนี้ หลินเทียนเป่ากุมต้นฉบับสำรองเอาไว้ในมือมากกว่าหนึ่งล้านคำ การจะระเบิดตอนลงนิยายครั้งใหญ่เป็นครั้งคราว เขาย่อมมีความสามารถรองรับได้อย่างสบายๆ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือขอให้คนอ่านมีความสุขก็พอแล้ว
หลินเทียนเป่าอัปโหลด 《จดหมายขอโทษถึงบรรดาแฟนคลับเซียนศาสตรา》 เสร็จเรียบร้อยแล้ว ในวินาทีต่อมาเขาก็ใช้เคล็ดวิชาลงนิยายกระหน่ำขั้นเทพอย่างไร้เทียมทาน นั่นก็คือ—ระเบิดตอนลงนิยายรวดเดียว 110 ตอน! (ยังมีต่อครับ)